OL COLDARÌI DÈLA PULÈNTA

Tanto càar te me sée, coldarìì da la pulènta,

con la tua forma de ram, rodónda, lüsènta;

come 'n sùul te me scòldet, sura al fööch,

a vardàt te me fée amàa amó püsé i mée lööch,

chi lööch ‘ndùa, ti, da rè te sempre fac’ ,

còl sfamàa generaziù a pulènta e lac’;

sensa de ti la miseria la sarìs stacia chèvezza,

per mèret tò, ‘sga mèss  sǜ  ‘na pèzza!

E a-ca dèss, coldarìi, quan’ ca te dupéri, 

par mì l’è sempri ‘na gran fèsta, disi sül séri:

te ‘mpinisi de acqua, te méti sura la pigna,

te pizzi sóta coi vidisciù de la mia vigna,

e dopo ‘n momènt, l’acqua vìta la ciapa,

prüma a piàa, ‘na bùla ògni mòrt de papa,

quasi coma sa l’és vargógna da fàss idìi,

e à-lato come ‘n furmighèer ca ‘spö ca tignìi;

giónti gió la sàal, pèna 'n branchèl,

a piàa öidi gió la farina dal sachèl:

en póo de bramada, en póo de fiorèt,

ca sempri tegni de scòrta ‘ndèn casèt,

e sùbet cuminci a mès-ciala col tarai ,

parché i grùmoi, la düarìs ca fai;

quai òlti a màa ricia e quai a manvèrsa, 

par n’ùrascia la giri e la pirli, bèla fèrsa:

ecco, se sènt già en bèl prüfümìi,

ca coma ‘n fiór al ve  sǜ  dal coldarìi:

la pulènta l’è prónta, sè pü da ‘speciàa,

curìi, la 'mprüni, sentés gió a maiàa!