dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Schitàc’
'L schitàc
'L schitàc' l'era 'na sòrt de canù-piscen a stantüf par fàa l'ària comprèsa ca 'l sparàva palotoli pisceni de stúpa o spàach mastegáat.
Par fàl-sǜ 'l sirvìva ´n tòchel de ràm de sambüghèr lónch 20/30 cm, gròs defò ognapòoch 2/3 cm, spazáat fò par bée itè-'mèz dal miòl .
Ol mèrlo
LA LEGGENDA DEL MERLO
LA LEGENDA DÈL MÈRLO
Tàat tèep fà ca l'era gnàa mò nasüut gnàa 'l pà
tüc' i mèrli i gheva li piümi bianchi coma 'n fior de mac'
ca i pareva puciac' gió ndèl làc',
iera 'm-macolac' e püur, prüma de vignìi scüur.
Pò 'n dì lè capitàat 'n fàto ca tüt la cambiàat !
Coma lè 'ndacia chèsta facenda al lè dìs la legenda
e sa 'n póo de paziensa ghìi, chilò la scoltarìi!
Ol mèrlo al le sà che de fèorèr frec' al fà
e ca la nìif suspisa la vée gió dal ciél ca la pàr 'n vél,
lè a mò 'nvèrèn e al colt sà de stàa par pudìi campàa.
Par cercàa ol modo de scoldàa la gnada, 'ntóren 'l se varda
e da 'n téc', ilò apröf, 'l vìt a vigìi sǜ füm nigro da 'n camì bel nöof.
Ilò sura al se puguàat e subèt 'l se scoldàat,
iscé al ghè vée 'na gran pensada, chèl da fà ilò la sua gnada.
Adès lè ca pǜ 'n crüzi gnàa 'l gèlt, ilò sura al còlt, ol téep al pàsa svèlt,
ormai 'l fréc' e'l gèlt lè 'ndàc' e ol mèrlo 'l völ fàa 'n viac';
apèna fò da la gnada 'l fà 'na gorgoiada:
Iösösmaria, c'aróo büut, nigro coma 'n corf sóo ügüut !
Sóo ca pǜ bianch e püur ma sóo tüt scüur
li piümi góo de lavàa, ndèla rögia ò da prüàa
gió ndèl'acqua a nodàa ma ghè negòt da fàa,
li piümi nigri a la fìi ghóo de tignìi.
Da ilura, par incant tüc' i mérli iè nasüuc' nigri ma amò col sò cant.
Quanca 'l piöof gió 'ndèl'acqua deli pózzi amò i se möof
ma noma per lavàs, ormai i ghà ca pü 'mèet de sbiancàs.
Ol sò bèch gialt le restàat bèl da idìi avèert o àa seràat.
öidàa
v. tr.
vuotare
Ol lüf e l'agnèl
Il lupo e l'agnello
ÒL LÙF E L’AGNÈL
Réet a la riva del Dnèpr a bìif l’è ruàat
su sùra èn lupàsc da la Rùsia scapàat
e de la gió èn pòro agnilìi mòrt da la sìit
ca de l’Ucraìna, da atóor, capo l’era finìit.
Òl lupàsc sùbet ‘na scǜsa l’ha cercàat:
parchè ti la mia acqua te me ‘ntorbolàat?
E l’agnèl, tǜt strimìit: ma scùsem bée,
coma al pó dass sa bivi l’acqua dai töo pée?
La quistiù l’era trop ciara e evidènta,
ma òl lùf ca l’era usàat a dìi pàa a la pulènta
sènsa ca nugùu di sói i ris-ciava da cuntradìl:
ti te mée strogiàat l’acqua còl tò pìl!
E sùbet l’ha cuminciàat a sparàa bómbi,
de rèdes, femmi e vec’ a ‘mpinìi li tómbi:
iera tǜc’ ‘nfami travistìic’ da soldàat
tǜc’ criminai ca la sua acqua iéva ‘nvelenàat!
L’ha distrüt cà, géśi, teatri e botéghi,
parchè iera pieni de canù e motoseghi,
e sa tüt òl mont al dìs òl cuntrari …
l’è ‘na bala ca la val meno de n’urinari!
Ocio
L’ava la gha dic’ a Pierino da ‘ndàa a la butega a crumpàa 'n chilo de macarù. Pierino,’ntàat ca'l caminava, al cuntinuava a ripèt:
-‘N chilo de macarù, 'n chilo de macarù…..
A ‘n certo punto al s’è scapüsciat, l’è dac’ giò e l’a dic:
-ocio
L’è levàat sü e l’a cuntinuat a dii:
-‘n chilo de ocio, ‘n chilo de ocio….
Quanca l’è ruat a la butega al gha dic' al boteghèer:
-Dam 'n chilo de ocio
-Ma va la macarù.
-Ah se, olevi 'n chilo de macarù
