LA PAZIÈNSA

‘N de la lètera ca òl San Pàol ai Romàa

‘l gha scriüüt, a bunùra, dendomàa,

l’ha dic’ ca la paziènsa l’è fiöla di tribüléri,

… e miga ca ‘l schèrsava: l’era propi séri!

Segònt lüü la paziensa l’è ‘na grazia dal cél donada:

anca sa a la lónga la te rosóa ol fìdech e la corada;

… ma sa ti te spéret ol Paradìis da cunquistàa,

de sucüur a la tua vita l’è lengéer rinunciàa!

Ma stée aténc’: la paziènsa l’è come 'n’anguila;

quanca te pènset bée en màa da vìla,

a tradimèet la te dà 'n colp de cùa

… e la rabbia al sò post la dìs la sùa!

E quai òlti l’è come ‘na gramìgna

ca la te ‘nfèsta tüta quanta la vigna,

e ogni süstansa la ghè maia piàa piàa,

iscé coma la süga òl sanch di póri Cristiàa!

La paziensa l’è pesanta come piómp:

la te porta la vita sü ‘ndèn strapiómp,

e sa ti te cérchet de ulàa par miga murìi,

sempri ghe sarà vargüu ca'l gà da dìi!

Falsa, come ‘na mèdaia la se prèsenta:

ròośa de fàcia, d’anvèrs nigra nigrenta,

parché quasi mai la vée ricambiada

da la gèet ca da lée la vée beneficiàda!

La paziensa … ma che bali ‘sta tiritéra:

mi preferisi ‘na bèla rabbia sincéra

ca la te fàghes sfogàa : “Ma van a cantàa!”

a chi ca i tè rómp li orégi a fóra de osàa!

di Paolo Piani        'l ghè nè amò