LA BELÈZA DEL MÈ DIALÈT

Adès ve cünti parché òl mè dialèt

l’è iscé duls e bèl , quasi perfèt

e a l’italiàa, cari fradéi,

al ghè fà la barba e i cavéi.

Lüu, sènsa sprecàa, tüt al dìs,

con pochi paróli tüt al ciarìs,

e par tüti li situaziù

sèmpri al gha pronta la suluziù!

Öli fàa n’esempi ca i pó capìi

tüc’ chi ca i me sta chiló a sintìi,

sìes ca iàbes fàc’ l’università

sìes ca i ghè n’àbes ca üut la pusibilità.

Sa ‘n rèdes cola mama l’è a spàs

e lée con li amisi mai pù la tàs,

e lüu a ‘n cèrto punto al sé stufìs,

al ghe tira òl pètacol e ‘l ghe dìs:

 “ mama, ‘n và ca a cà ?”,a piàa piàa,              1)

ma lée la cùntinua a ciacolàa,

e dòpo èn gran pèz sènsa risültàat,

(… pórèt, i le préga sènsa vès scoltàat …),

sa ‘l fós èn cità, n’òtra paròla al tacarìs,

‘na paròla ca òl concèt la rinforsarìs:

“ancóra” l’è òl vòcabol ca ‘n pü l’arìs ruàat,

èn mèz a la frase, sutulineàt!

‘nvéci nùu Bosàc’, par risparmiàa,

la negaziù me la slónga fina a Milàa:

al pòst de “mama, ‘n và ca a cà ?”

me ósa: “mama, ‘n và caaaaaaaaaaaaach a cà?”           2)

ca dàla bùca l’è cóme ‘na scarica de mitràia,

òl rümóor de mila ràc’ sùra la pàia,

ü chèl d’èn cöör ca ‘l betéga da l’emuziù,

ü senò chèl d’èn tratóor èn aceleraziù!

Èe capìit adès parché òl mè dialèt,

par mi al val püsé del Scióor Prefèt,

e parché iscé tàat al mè paées ghe tégni

ca ‘l cambiarìs gnàa par èn chìlo de castégni ?

NOTE: 1) ‘n và ca a cà? – non andiamo a casa?

2)’n và caach a cà – non andiamo ancora a casa?