dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Ciàmem ca pǜ
CIÀMEM CA PÜ!
Me ciàmi Alesia e vìvi 'ndèn paées, sǜl làach dè Cóm, 'ndùa 'l campanìl 'l va sü a òlt, grandióos cóma 'n soldàat de guardia dèl pasàat.
Chèl dì 'l smentegaróo ca pü.
«Ciàmem ca pǜ màma, sóo ciapàda réet al mè laóràa!»; ghóo dìc' 'mpóo da catìif al teléfuni, pò ò seràat la ciamàda dè ràbbia.
Ilura pensàvi dè uìch rèśù.
Seri ciapada dal laóràa, li scadensi iera scià a pröof e li cordàni iera tiradi al màsem.
Li ciamàdi dèla mia màma, i sṍö cuntinùf: «Tè maiàat? Cóma te stée? Te sée stràca?», 'l me fava 'ndà fódecóo.
L'amicizia de 'n bòt
L’AMICIZIA DI UNA VOLTA
L’AMICIZIA DE ‘N BÒT
Forse al sarà colpa de la mia età,
ca l’è pú verda, ansi, sensa pietà
l’ha brǜsàat i mei àgn a manèta …
come vidisciù en d’en fööch che sciopèta!
Al sarà par chèsto, ü parché so diventàat cuiù,
ma l’amicizia di nòs tèep, mi góo l’impresiù,
l’era tüta n’òtra ròba, dém a mèet,
de chèla ca adès se sbandiéra ai quatro vèet,
u sü Feisbuck, social e ótri diaoléri:
l’è amicizia chèla? Ma fémm i séri !
La nòsa l’era ‘na ròba profonda,
vera, sempre vìva e sempri feconda!
Forse al sarà parché i nòs tèep ì’era dür,
e l’amicizia l’è ignüda sǜ come en mür,
en mür de sass, fac’ sǜ con buni manéri,
tignüc’ ensema da cimèet e trebüléri !
Ü coma ‘na pianta da li radìis ben piantadi,
en mèz ai crap, sprofondadi, disperadi,
a cercàa, sensa mai stracass,
en póo de tèra buna, da sfamass,
e adèss gnàa la tormènta püsé ‘ncarugnida
la ghe rùa ca a strepala da dua l’è surtida:
istèsa pricisa l’amicizia de me regòrt:
ìdola ca te s’en desfèt gnàa dopo mort!
Adèss enveci, se ciama “amìis” a chi
‘na òlta sula sa idüt dal tabachìi,
ü par caso s’ha ‘ncuntràat en piazza,
e sa biüüt ensema en cafè Lavazza !
Però, sa tée besógn, cünt fàten ca,
cerca miga l’indiriz de la sua cà,
a la sua porta van ca a batt
de sucür chèl dì l’è ciapàat da matt !
lüstrìsem
agg
illustrissimo
L'üsignṍl e 'l cucù
L'USIGNOLO E IL CUCULO
L'üsignṍl e 'l cucù
´N dì l' üsignṍl 'l górgóiava pròpi 'n d'en bèl modo par vidìi sé la ğéet i fódes sensìbei ala bèla sùnada dól sò cant.
Quai matéi ca i giügàva par i pràc’ ià cuntinuáat i sóo giṍch sènsa dàch vasiù.
´Nchèla àa´l cucù là ulüut pruàa la sùa óos e là utignìit da lóor mìla batüdi de màa.
Chìi bùu rèdès i grignàva a crépa pèl e i ripéteva vinti òlti chèl alégro cucù, cucù.
Là dìc' ´l cucù al l' üsignṍl: "Te sèntet cóma il sùu dèla mia óos 'l fà piasé a li óregi de stì gióegn?
I preferìs li mei cantàdi a li tòi."
´Nchèla 'na pastorèla la travèrsàva piàn piàa chèla rìva piéna de fiór e ´l cucù 'l pianta ca ilò da cantàa.
La pastorèla la se dégna ca de scoltàa chèl cant nòios.
L'üsignṍl là ricuminciat li sṍi bèli cantadi e la matèla, ciapàda dala belèza de chèl cant la sè comòsa e dai sṍö ṍc’ 'l ghe vegneva giò làgrimi de afeziù.
L'üsignṍl ilùra 'l ghè dìs al cucù: "Te védet quàl ca l'è ól risültàat par chi ca i canta a li ànèmi sensìbeli.
'L me fà pǜsè onóor 'na làgrima dèla s-cèta ca li táati batüdi de màa ca te ghée ricéüut ti."
I tach
Ti ca te tachet i tach, tachem i tach.
Mi tacàt i tach a ti che te se ti che te tachet i tach ?, tachetei ti i tö tach, ca i mee tach mei tachi mi
