dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Üu 'n póo sórt
ÜU 'N PÓO SÓRT
I marès dic' de pasàa dal cartaceo al dìit.
Varda che te gharée sentüt màal, i'arà vulüut dìi "dal cartaceo al digitale".
Al pò vès, sóo 'n póo stóren, ghè senti ca tàat bée ma a t'ògni manéra 'l mè sembra ca 'na ròba pròpi giüsta.
Somartìi
Autunno
Somartìi
La scighèra, 'ntàat ca 'l piuvisna,
la va sǜ par la Pendegia,
e sóta, ol vèet l'ósa
e 'l mṍof tüt ol bósch;
ma par i àndét dól paés,
'l và, a ralégràa l'ànèma,
l'ódóor amàr dol vìi
ca 'l bói gió 'ndi tìi.
Sǜ la bràśa pìza e stralüsènta
al cṍös 'l ròst dè leòr;
ol casciadù a zifolàa
'l stà sǜ l' ǜs de cà a vardàa,
trà li rósi niòli al tramónt,
ròsci de üséi nìgri,
cóma penśér chè i vaga,
ca i se slontana vèrs la nòc’.
trespedàa
v. intr.
trepidare, scalpitare, essere impazienti, ma anche relativo al trapestio dannoso degli spiriti maligni – vedere “trepegiàa”
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Din don
Chèsta l’è na filógna par fàa spàss coi ridisii piscegn: as ghè tuca i ügii, li urigini, la buca e ‘l nasii; se gol fà dondolàa a piàa a piàa
ügin bèl e ‘l sò fradèl,
urigina bèla e la sua sorèla,
purtù di fraa e ‘l campanèl da sunàa,
din don
