dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Ol Catamarù e la Ginestra
Ol Catamarù e la Ginestra
'L grignàva ol Catamarù cóma da paréc' dì al sucedeva ca pü.
L'era 'n dopomesdì già pasàat da 'mpóo e la lǜüs dol sùul la fava giò umbrìi ca li pareva femmi, iló sùl ndèl sentéer ca 'l portàva a Ca De Crist.
O iscé al ghè pareva a lǜü, tǜt l'era fiṍl dè chèla eccitaziù chè i masc' i cónós bée quànca 'na quai femma la dà d'entènt dè pudìi vich ol piasé dèli sṍi grazi. Parché 'l Catamarù, 'ntàat cal paśava par San Lónch, l'eva 'ncuntràat 'na spósa, la Ginestra.
Ode al lambaròt
Ode al lombrico
ODE AL LAMBARÒT
Stadomàà, ité ‘ndèl mè òrt
óo idüut èn lambaròt tut stòrt,
pó, piàa piàa al sé ‘ndrizzàat,
al sé stiràat,
al sé slongàat …
òl düpi lónch l’è diventàat!
* * *
Sa és da nàs n’òtro bòt
óli nàs tüso èn lambaròt!
Òl lambaròt al se slónga fó de musüra
fin pusé dèl dupi de la sua statüra,
ròba ca mi óo mai saüut fàa:
nano sóo nàat e iscé góo da restàa!
Òl lambaròt l’è sempri nèt e lüsènt,
tüt òl dì èn mèz a la tèra, come niènt;
ròba ca mi, sa ciapi-scià vargót da fàa,
sùbet me fóo su còme èn magnàa!
Òl lambaròt al ga la pèl lisa, sensa pìi,
ròśa e lusènta còme chèla de ‘n ridisìi;
mi góo li gambi pelósi come èn tàss,
e par fùrtuna sóo n’óm, gó ca da depilàss!
Òl lambaròt al vìif ‘n de li sói galerìi
sènsa pagàa tasi gnè d’ótri diaolerìi,
mi ‘nveci Irpef, Tari, Tasi, Secam e Imù
li me stòrsc fó piàt come èn limù!
Par chèl, sa n’òtra òlta duarìs nàs,
come èn bèl lambaròt olarisi fàs:
a part la gràśa ca duarìs maiàà,
… che bèla vita sènsa trebulàa !!!
s-cès
s.m.
voglia, desiderio – MO
L'óm e´l cáa
L' UOMO E IL CANE
L'óm e´l cáa
´N galantóm 'l prepàrava 'na grànt scéna par invidáa 'n sò amìis.
´L cáa de cà là ulüut a lüü invidáa n'òtro cáa e´l ghà dìc':
"Bùn amìis te vegnét con mì a scéna ?"
Lè 'ndàc' e l'era tǜt contèet e con piasé 'l vardàva cóma i préparava chèla gràn scéna e 'l giràva de chiló e de iló, áa ité par la cüsìna.
'L diśeva trà de lǜü: " 'Ncöö 'l me tuca 'na grànt furtǜna.
Chè delizios banchèt, mi maiaróo da 'mpinìi la bṍgia, iscé domáa e par 'n póo gharóo ca pù fam."
´Ntáat 'l fàva mìla carezzi al sò compàgn e 'l mṍeva la cùa dal piaśé.
´L cṍöch a idìl giráa itè par la cüsìna 'l là ciapáat par li gàmbi e là tràc' giò dala fanèstra.
´L cáa tǜt sborgnáat, a quai manéri 'l córeva e 'l càinava cola la cùa trà li gàmbi.
La 'ncontráat d'òtri cáa ca i ghà domandat:
" Cóma te ghée scenáat, bée ?"
E chèsto tǜt séri 'l ghà respondǜt:
" Ghò maiáat e tracanáat táat de chèl vìi ca ò sbagliáat pòrta par vignìi de fó dala cà."
Móràl dela fàola: Mài fidàs de chìi ca i öl fáa dól bée a spéśi dei òtri.
‘L tèep ‘l cü e i sciór i comanda lór.
Il tempo, il culo e i ricchi, comandano loro
già:
alle nuvole e al vento, ai tuoni e alle tempeste come alla pioggia e alla neve non si comanda.
Toni
'Na femna de Albosagia l’è 'ndacia al mercàat e la völ parlàa 'n pìt l'italiàa:
"Al me daghi un toni, come se dìs, un Antonio per ol me Attilio"
"De che müsüra al lè öl ?"
"'l va bée la müsüra del Fracesch di Ciapela…"
