dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
'Na sìra de quài prümaveri fà
'Na sìra de quài prümaveri fà
Prüma de cüntàa sǜ chèl ca l'è süces chèla sìra ho de ciapàla 'n póo a la lontàna.
Parli de órmai quarànta àgn fa quànca a li ròbi moderni i'era a l'inizi e ò töc' 'l me prüm compiuter ca 'l se ciamàva Apple II.
Òl cavadèec’
Il cavadenti
Òl cavadèec’ dialetto di Giuseppe Rossi
Ma al le sa, sciór "Rima in Lella", ca l’è véc’ cóma ‘n bacüch, e al mèrita da vès casciàt ‘n galéra ?
Àsèn de natüra, cal vàghi a strepàa i sciüch, e miga a strepàa i dèec’ ‘n ‘sta manéra.
Par strepàm ‘n dèet col caröl, al ma mes tüt a tòch, la gingìva e ‘na quàrta pàrt de dentéra ?
Ah , sciór Lella ! l’è 'n gràn matòch, pègio de lüu al ghe ne ca pròpri davéra.
Sòo che parlàa de strepadèec’ ‘n masa (1), se diseva, 'na òlta, che 'sti dótór, o che strèpa òl dèet o la ganàsa;
ma lüu, sciór Lella, par mìga avìch la flèma (2) de fàa 'na de li dói cóma ai fa lór, al strèpa la ganàsa e i dèec’ ‘nsèma.
(1) in generale
Qui di seguito la versione originale della poesia di Carlo Porta:
El cavadent
Ma saal, sur rima in lella, che a dì pocch
el meritta da vess casciaa in galera?
Asen fottuu, ch'el vaga strappà i sciocch
e minga a strappà i dent in sta manera.
Per cavamm on dent guast, tramm tutta in tocch
la gengiva e on bon quart de restelléra?
Ah sur Lella! ona porca de tarocch
pesc de lüu no la gh'è propri davvera.
Soo che parland di strappadent in massa
se diseva ona voeulta che costor
o che strappen el dent o la ganassa;
ma lüu, sur Lella, per no avegh la flemma
de fà vuna di dò come fan lor,
el strappa la ganassa e i dent insemma
ciocàt
s.m.
bevitore abituale di alcolici, spesso ubriaco
L'üsignṍl e 'l cucù
L'USIGNOLO E IL CUCULO
L'üsignṍl e 'l cucù
´N dì l' üsignṍl 'l górgóiava pròpi 'n d'en bèl modo par vidìi sé la ğéet i fódes sensìbei ala bèla sùnada dól sò cant.
Quai matéi ca i giügàva par i pràc’ ià cuntinuáat i sóo giṍch sènsa dàch vasiù.
´Nchèla àa´l cucù là ulüut pruàa la sùa óos e là utignìit da lóor mìla batüdi de màa.
Chìi bùu rèdès i grignàva a crépa pèl e i ripéteva vinti òlti chèl alégro cucù, cucù.
Là dìc' ´l cucù al l' üsignṍl: "Te sèntet cóma il sùu dèla mia óos 'l fà piasé a li óregi de stì gióegn?
I preferìs li mei cantàdi a li tòi."
´Nchèla 'na pastorèla la travèrsàva piàn piàa chèla rìva piéna de fiór e ´l cucù 'l pianta ca ilò da cantàa.
La pastorèla la se dégna ca de scoltàa chèl cant nòios.
L'üsignṍl là ricuminciat li sṍi bèli cantadi e la matèla, ciapàda dala belèza de chèl cant la sè comòsa e dai sṍö ṍc’ 'l ghe vegneva giò làgrimi de afeziù.
L'üsignṍl ilùra 'l ghè dìs al cucù: "Te védet quàl ca l'è ól risültàat par chi ca i canta a li ànèmi sensìbeli.
'L me fà pǜsè onóor 'na làgrima dèla s-cèta ca li táati batüdi de màa ca te ghée ricéüut ti."
A stò mónt i è trìi che sta bèe: ‘l gáal ...
A questo mondo sono tre che stanno bene: il gallo del mugnaio, il cane del macellaio e servitore delle monache
Toni e Felice
Ol Toni al seva ca che dich a la morosa, ilura al gha domandat cunsiglio al Felice.
Ol Felice al gha dic’
-varda coma fóo mi
Ol Felice, a la sua morosa, al gha dic':
-mi me ciami Felice e 'n sarà sempre felici
Dopo l’e tornàat a ca
Ol Toni al gha dic' a la sua
-mi me ciami Toni e 'n sarà sempre toni
La morosa la s’e 'nrabiada e l’a mandàat a spàss. Quant ca 'l tornava a ca de malumor l’a sentüt na öos che vegneva su dal tumbii e 'l domanda:
-Chi ca l’e che ösa?
-Sóo ‘l Felice 'ndela fogna
-Ilura sa te sée felice sta ilò
