ÒL VACHÈER

Òl vachèer, a bunùra tüti li domàa,
fó dal léc’ al ghè tùca leuàa:
ògni santìsem dì de l’àn,
Pasqua, Natàal ù capodàn!

Dòpo uìi, a stranguiù viàat fó-gió ‘n dèl gòos,
èn póo de cafè e lac’ con ‘na mica de pàa pòos,
sùbet gió ’ndè la stala a darìgola al gha da ‘ndàa:
li vachi li möogia, li öl fée da rümmiàa!

(Ma òl fée, bisogna segàl,
tral-fó, muntunàl, tral-fó dapé e oltàl:
sa ‘l fa bèl, òl dì dopo te rèmet scià ‘l fée
… sa ’nvéci al pióof, ‘na sitìmana sa la te va bée…

E prüma amó tévet da vìi ‘ngrasàat,
e la gràsa ca còl gèrlo tèvet portàat,
còl ras-c’ la vava stredada belebée
sa te ölevet ca ‘l vignìs sü òl fée!)

Dopo uìi ‘mpinit la prisìif de fée spandüut,
col scàgn sóta ‘l cü e òl sadèl còi gionóc’ tignüut,
al ghe tùca muisc’, a pòlec ù a braca, còma sé öl,
la crapa pugiada sü ‘ndèl uètro del bes-ciöl,

‘na tèta par màa,
sü e gió a strizzàa,
‘ntàat ca ‘l pènsa: ‘stò mestéer da mac’
chi mèl fa fàa … del mal n’ó pó mai fàc’!

E àa chi che laóra coi machinari,
la vita la camina sü ‘ndi stès binari:
sempre domàa e sira te ghée da mùisc’ …
sempri te ghée l’orolòc’ che te spuisc’!

E dopo vìi muigiüut, te ghée da fàa-léc’:
tóo de fó la gràsa, mèt sóta pàia, fòia ù caréc’:
(la pàia sé da crumpàla, òl patüsc’ sü ‘n di bósc,
se da remàl-scià da dendomàa a fin ca l’è fósc).

E dòpo ca tüt ‘sto gran laoràa tée fàc’,
quant ca te vèndet èn litro del tò làc’,
còn cinquanta centésem al litro i te fréga …
quàasi dùu éuri e mèz i te domanda èn botéga!

al ghè nè amò

Il contadino