dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
A la fìi de prümavera
A la fìi de prümavera
Da Sondri en córeva a pè in Albosagia, 'n pòst bèl avért 'n mèz ai pràat.
Òl vocàbolari al tèep dèl curunavirus
Il vocabolario al tempo del coronavirus
ÒL VOCÀBOLARI AL TÈEP
DÈL CURUNAVIRUS
Èn bòt, sa te ‘ncuntràvet n’amìis,
e lüü al ghéva gió lónch i barbìis
parché ‘na quai preocupaziù
la ghe fava ca trùàa ‘ndèl léc’ la pusiziù,
ti te cercàvet da tiràl sǜ de moràal:
de paróli béli te tiràvèt-fó l’arsenàal,
frasi adeguadi , pieni de speransa,
ca li fava pènt al bée la sùa balansa!
“Tüt al se sistemarà, te vedarée,
dopo ogni temporàal, al rua òl sarée,
l’è inütel ciapasla par ‘sti mutìif …
tira ‘l fiàat e cerca da vès pusitìif”!
Ma adès, sa a vargüu, còl cór èn màa,
con l’intinsiù ligitèma da ulìl ‘ncoragiàa
téset da dich ‘sta paròla bèla …
sübèt al canarüz al te pónta la mèla!
di Paolo Piani 04-05-2020
lastrù
s.m.
lastrone
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Gné da tórt gné da resù as ghe ca da fas méet ‘n presù.
Ne da torto ne da ragione bisogna farsi mettere in prigione
Caminavi 'ndèl bósch
Camminavo nel bosco
Caminavi 'ndèl bósch
Caminàvi 'ndèl bósch èn chèla sèlva 'n póo scǜra quànca mè sóo truàat denàaz 'n böc' con sura 'na còrna cai gheva fac' sü, còla pónta e'l mazòt:
"Tira ol fiàat, töfò ol fiàsch, bìen 'n sórs ca te sée dènàaz a la trùna dèl'órs".
Mi sé, nóo büut 'n sórs ma coi tèep che cór ò töc' sü e sóo 'ndàc' sènsa speciàa l'órs.
Fóo ca a tèep a scimà sü ol dosèl 'nghée ol sèntéer al trà al piàa, ca'l mè travèrsa 'n lüf, ca a sò dìc' al mè salüda coma üu cal grigna e ghé vedi tüc' i déec'; sò stàc' ilò 'mpalàat e a mi i déec' góo mòstràat.
Par furtüna lè 'ndàc', ma nò fè dìsi ol squàc' có ciapàat, iscé ò büut amò 'n bòt dal fiàsch par töià 'l penséer de chèl có idüut.
Cuminci a möem 'ntàat ca senti li gambi ca li trèma amò 'n pìt, vardi lontàa e finìsi itè 'nfónt a la vàl, 'ndùa 'l vansa sü la scìma cola pónta binca dala nìif sü èn dè'n cél davéra azür, 'l pareva de idìi 'na cartùlina.
Slonghi 'l pàs e ormai só itè 'ndùa ol sentéer 'l rampa dapé, fòsü dùu orgaröi e a iló ghé 'mpèer de capriöi ca'i òlsa la cràpa da l'èrba e staòlta iè l'óor ca i ghà pura dèl mè odóor e i scapa ala svèlta a zómp giò par i cràp 'ndua i sè sènt al sücüur.
A mi poch dopo sò ruàat a baita al sücüur, la porta ò sèràat col scarnàsc' tiràat.
La baca l'era ilò a speciàm, me sentigió, 'l me vée 'n mèet ol fiasch e 'mbì-i n'òtro tràc' e pensi a chèl squàc' có pasàat.
