dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
I póm dè Źapèl
I póm dè Źapèl
<<Poorèt chèl üsèl nàsüut èn catìva vàl >>
Cuminci iscé parché l'è davéra 'na vàl dè miséria, e Źapèl l'era a pegio; 'n magènch smentegàat dal Signóor.
Ò dìc' l'era parché adès l'eśìst nóma par via dè quai bàiti rèstadi en péni, 'l rèst l'è tüt derocàat, l'è stàc' maiàat dal bósch.
Quànca gióanotèl 'ndàvi iló, 'nséma al mè pà coli vàchi, al ghera ca gnàa l'acqua da bìif, e sé la ghera l'era ségn ca l'eva pioüut 'mbèlpóo.
SPA H
SPA H
SPA H
Tàati ólti con li méi “poésìi” óo vantàat
Albosàgia, òl mè pèaées quasi ‘ncantàat,
còl sùul d’estàat e la lüna d’ènveren
(sà cunti-su bali, ‘ndaróo a l’ìnferen!)
L’ó sèmpri fàc’ con la bùca tüta giulìva,
par tiràa ‘ngir chi de la pàart sulìva;
‘nvéci adèss còn la fàcia séria óli parlàf
di ‘na nòsa creaziù, granda da lecàs i bàf!
La SpaH, ca iàndenùu ià tràc’ èn pée
par i bagai svantagiàac’ fàc dèl bée,
l’è stàc’ par cérti famigli òl pusé bèl regàal
de la Befana, Faraóst, Pasqua e Natàal!
‘Sti rèdes, còl l’aiùt de persóni speciàli,
i-è réet a ‘mparàa a ulàa con li sói àli;
e adèss quant cà i tè ‘ncuntra, i-è n’amóor,
còn chèla fàcia alégra e lusènta còme èn fióor!
Àa i genitóri, de nòc’ i ghè la fa a posàa,
i stà ca pü còi óc’ sbarlatàac’ a pensàa:
dopo de nùu, còma la sarà la sùa strada?
I puìi iè réet a fasù ognantüu la sùa gnàda!
Al nòs Sìndec ca la mèss èn pée ‘sto progèt
al ghe varìs dàc’ èn gran prémi dal Prefèt,
ensèma a tùc’ chi ca ‘sta idea sbalurditìva
i-à fàc èn mòdo ca la truàves la sùa riva!
ratèra
s.f.
armadio con rete per formaggi in cantina per evitare che lo mangino
Ol fùlèt
Il folletto
Li mai vìst ol fulèt?
Mi l'ò idǜut 'l fulèt, 'n sera 'ndèl bósch a taiàa légna mi 'l Toni di Ciapèla e 'l poor Mènec di Strecia.
L'era scià sìra e 'n sera réet a tornàa a baita, quànca 'l Mènec 'l se mèt a grignàa:
"Ehi, chée ca´l ghè fòiló?"
Me varda e 'n vìt aprṍöf àla stràda, 'ncrusciulù sùra 'n sàs 'n umìi pìscen, n'eserìi tǜt rós con scià 'n matùchìi de pèza àa chèl tǜt rós.
Al me vardava e'l grignàva, pò 'l se mès a cór trà li piànti, 'n póo 'ndàva e 'n póo 'l tornàva, l'era śvèlt cóma 'n somèlegh.
Dòpo quai atèm l'è 'ndàc' ià dol tǜt.
Ol diréet 'n sè 'ndàc' a cüntagla al preòst ca lè ignüut a binidìi ol pòst.
La caòra e i ghislù
La capra e i mirtilli
A rèmà ghislù e fónch
sa ‘ndaua e remài miga noma per maiai ma par pùdi vèndei e ciapàa quatro sòldi.
I prüm i marüdaua a mètà de giügn chilo a Ca di Moi, àla Pendegia e pò sü a Taré,
Bosagia Végia, Sant’Antoni, ‘l Muntù e pò ité par tüta la vàl.
Sè partiua col gèrlo e gió imèz ‘mpéer de cavagnìi pò a ol tùlìi e magare la machinèta.
Ad aóst e a sètembri an ruaua fina ité àla Piana sóta ol Püblìi, ‘nvegneua ‘nfò magare a cò ‘na trèntena de chili.
Te tiravet fò otro che la giornada, l’era mèi ca’ndàa a laoràa sóta padrù.
Se remaua a li schitaröli, mani e ach li móri.
Stèsa ròba a coi fönch e la püsé famosa réet a fönch l’era l’Elvira sü ai Muscù.
L’Ansila Mòstàch la dìs che ‘na olta lèe, ol Nemesio el Piero ieua töt réet a la caora; iscé ‘ntàat ca lóor i remaua i ghislù la caora la sbrocaua pò scià vargót par ignì tisa.
Tö gió i ghislù còli màa e pò giò ‘ndèl tùlìi tacàat scià al curigìi e quanca l’era piée sèl svöidaua ‘ndèl cavagn pugiàat da quai pàart sül piàa par miga travacaifò gió bàs. (ascolta questo pezzetto)
Nùu ciapàac’ e tö gió ghislù e mai pü ‘mpensaua àla caora ma lée dopo ‘mplóo la truàat ol cavagn püsé chè mèz dol Piero e la ulüut sàgiai.
Quanca ‘nsè ‘ncurgiüut lée la n’eua fàc’ già ‘na scorpasciada.
‘Mpóo ‘nrabiàat e dispiasüut la pensàat de mètel al sücüur e là tacàat sü an ràm ol cavàgn in pìt a òlt e pò dapè a ‘mpinìi ol tùlìi da öidàa ‘ndèl cavàgn.
Nsoma chèla caora ormai la ghera ciapàat güst e là idüut ol cavàgn tacatsü e iscé sta olta la pensàat bée dè ‘ndrizàs ‘mpena sü li gambi de réet e con chili dè nàaz pugiali sura ol cavàgn.
Te pö ‘maginàs coma la pödeua finìi: ol cavàgn lè travacàat e i ghislù tüc’ gióbàs.
Par ol Piero el sò fradèl la disperaziù, ‘l ghè vigniua da caragnàa.
Uri e uri a laorà réet a ghislù e pò tüc’ trasàac’ par ‘na caurüscia al fà ca piasé.
Quanca s’vigniua èn gió, ruàac’ al Belvedere, péna sota li Fopi, ‘ntàat ca sposaua, ‘n cantàva: “La bella che va al fosso, appnea giunta al fosso, l’anel si ‘l ghè cascò….” o ach ‘na quai otra.
Ai mè sintiua fìna chilò a Ca di Péesc e ilóréet, ai me diseua: “Sa fauef bèl a cantàa”.
