dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Dùu caröi
Dùu caröi
Quai dì fà l'era davéra còlt e dùu carṍi i vee de fò dal sò bṍc’ e se 'ncuntra sül fianch frésch e umbrìiàat dól borèl dè ´n strepù.
Ciào, àa ti en gìr a cercàa ´n pìt dè frésch ?
Sóo ignüut chiló parché dité süavi cóma ´n ciù.
A ti da par ti ?, 'nghée ca te gl'ée la Carṍla ?
La mà dìc' chè la 'ndàva al máar par quai dì.
Sò ca chée ca la cumbináat, la ma fàc' savìi ca la sùa nàaf la ghà büut quai gràni, e ca pèna la pö la sàris pó tornàda.
INPS
INPS
I.N.P.S.
Granda ‘nvinsiù l’è stàcia la Prividènsa
ca còi nòs sacrifizi l’à mè ‘mpinìs la credènsa:
da Ginèer a Dicèmbri, òl prüm dèl mìis,
la pinsiù la mè rüa còma èn binìis!
Sempri, l’INPS, còma èn galantóm,
l’à fàc’ frónt ai nòs besógn;
ògni mòrt de vèscof àa ‘n quai aümèet
ma scars: miga fàa ruàa èn quai stratèep!
‘Sti ültèm agn però óo notàat,
vargót ‘n dèl sò mòdo de fàa l’è cambiàat:
fórsi par cólpa de l ‘ntiligènsa artificiàal
gió ‘n dèla büsta, ghé anca … ‘na cambiàal!
Ògni mìis, nsèma a la pinsiù,
al rüa con la püsé granda pricisiù,
èn màal nóof ca tévet mai sentüut
èn fastédi fin prüma scunusüut:
èn gionóc’ ca a fagió li scali al trabàla,
òl dì dòpo a fàa màal l’è ‘na spàla,
senò l’è la schéna ca la fa scarizi,
còma èn rèdes ca ‘l siguìta a fàa vizi!
Óo pruàat a ‘ndàa al sportèl
par s-ciarìi i dübi dèl mè scervèl:
ghéra iló ‘n brao ‘mpiegàat
ca con paziènsa al m’à spiegàat:
adèss li famigli li fa ca pü gnadi,
bisógna paregiàa li üscìdi con li entradi …
sperém ca par òl pròsem Natàal
i mè faghès ca l’ültem regàal!
spostàa
v. tr.
spostare, rimuovere, portare una cosa da un posto ad un altro
L'üsignṍl e 'l cucù
L'USIGNOLO E IL CUCULO
L'üsignṍl e 'l cucù
´N dì l' üsignṍl 'l górgóiava pròpi 'n d'en bèl modo par vidìi sé la ğéet i fódes sensìbei ala bèla sùnada dól sò cant.
Quai matéi ca i giügàva par i pràc’ ià cuntinuáat i sóo giṍch sènsa dàch vasiù.
´Nchèla àa´l cucù là ulüut pruàa la sùa óos e là utignìit da lóor mìla batüdi de màa.
Chìi bùu rèdès i grignàva a crépa pèl e i ripéteva vinti òlti chèl alégro cucù, cucù.
Là dìc' ´l cucù al l' üsignṍl: "Te sèntet cóma il sùu dèla mia óos 'l fà piasé a li óregi de stì gióegn?
I preferìs li mei cantàdi a li tòi."
´Nchèla 'na pastorèla la travèrsàva piàn piàa chèla rìva piéna de fiór e ´l cucù 'l pianta ca ilò da cantàa.
La pastorèla la se dégna ca de scoltàa chèl cant nòios.
L'üsignṍl là ricuminciat li sṍi bèli cantadi e la matèla, ciapàda dala belèza de chèl cant la sè comòsa e dai sṍö ṍc’ 'l ghe vegneva giò làgrimi de afeziù.
L'üsignṍl ilùra 'l ghè dìs al cucù: "Te védet quàl ca l'è ól risültàat par chi ca i canta a li ànèmi sensìbeli.
'L me fà pǜsè onóor 'na làgrima dèla s-cèta ca li táati batüdi de màa ca te ghée ricéüut ti."
Varda che smagia...
guarda che macchia, becca cornacchia!
un comunissimo giochetto infantile consistente nell'indicare a qualcuno una macchia immaginaria sul petto e toccargli di scatto la punta del naso con il dito, non appena costui abbassa il capo per guardare.
L’ asen è ‘l margot
'Na olta ‘n aśen e ‘n margòt ai sè incuntràat al trivi de fuentes, l‘asen l’a cuminciat a 'nterogáa:
_ Ei margot ‘n dua te ‘ndée?
_ ‘Ndo a Milàa parché i valtelines iè amò selvadech, ai me sbàtt da tuti li part, sü 'n di müur in mèzz a li stradi, 'nvece a Milàa i dupera panéc' pulìic', prüfümac' e mulisii coma bombáas; e ti ‘ndua te ‘ndée?
_ mi torni in Valtelina parchée ho sentüut a dii ca tüc' i asen iè fà sindech.
