dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Ol rìis de Nembro
Ol rìis de Nembro
A giǜgn, pèna finìit li scṍli, cóma se üsàva a chèl tèep, èn de tàati famigli, i neùuc' i 'ndava dènsǜ 'ndi magènch 'nséma ai nòni par ol tài dol prǜm fée.
L'era iscé àach par mì, 'l mè fradèl e ol mè cüśìn.
La nòna, itè 'ndol léc’ órmài da àgn par la sua malatia, la pudiva ca pü 'ndàa densü, ilura an s'era ubligac' nùu a 'ndàa sü 'ndèl magènch 'nsèma col nòno.
Li fontàni dèl Bosàgia
Le fontande di Albosaggia
LI FONTÀNI DE BOŚÀGIA
La belèzza del mè paées già l’ó vantàda,
àa sa daparlée la s’è sempri palesàda,
ma ‘ncóo n’òtra ròba óli ‘ndiciàf còl dìit:
èn gran tesòor sóta i óc’ de ognaü ca sìit!
Ògni cuntrada de Bośàgia, ‘sto bèl lóoc,
(òl so nóm, sul mè cóor stampàat a fóoc),
a fiànc de la strada la ga ‘na fontana,
ca a tùc’ la ghè dà acqua frèsca e sana!
‘Ndèl dódes del sécol pasàat,
‘sto capolaóor l’è stac’ creàat,
e ogni fontana, denàaz, la porta sculpìit
‘sto àn benedèt, de gioia fiurìit:
(própi ilùra i naséva àa dùu fiöi
ùna ‘ndi Strécia, l’òtro ‘ndi Foiaröi; 1)
la mia mama e òl mè pà, càar benedéc’
ca pó i mà trùàat sóta li piódi del téc’!) 2)
Ògni fontana l’è stàcia ‘na binidiziù,
‘na gran cumudità, ‘na grant ‘nvinziù:
se vava a tóo l’acqua con la sadèla,
par fàa da marènda, par lavàa la scudèla;
se ghè portava a bìif vedéi e vachi,
li biéva dal tubo li persóni strachi,
e ognantüu i truàva gran confòrt,
àa ‘ndèl bagnàa li verdüri de l’òrt!
Mi de persóna a ‘sta acqua benedèta
góo da basàc la pónta de la zibrèta;
mi só nàat culpìit da la mala sòrt:
la comàara la dic: l’è maśc’ ma l’è mòrt …
sùbet gió ‘nde l’acqua gèlta la m’à puciàat,
óo fàc’ èn sguìsol e sóo risuscitàat!
1) Dói cuntràdi de Bośàgia
2) ‘Na òlta, a nüu rèdes i me diséva ca i me” trùava” sóta li piódi de Lamèec
pipìna
(pipìni), s.f.
gallina
Ól cèrf la leòr e l'aśen
Il cervo la lepre e l'asino
Ól cèrf la leòr e l' aśen
´N cèrf con en frónt dùu béi còrègn ramificac', 'ndàva a paséc' ité par ´l bósch.
Lè pasàat da iló ´na leòr e la sè fermàda a vardàa fìs ol cèrf.
Ilùra ,´ntáat ca la saltelava, là se fàcia inàaz e ´l là dìc':
"Varda ´n póo chiló, sóo ca àa mi´n bèl cervàt, l'è abòt ca 'ndrizzi sǜ li mei óregi e l'è cóma sé gharés sǜ i corègn cóma i töo ."
N'asen ca 'l pascolàva iló aprṍf, pèna la sintìit chèl ca la ghà dìc' la leòr, ´mbrinsiùnàat là ósàat:
" Varda ti, te ghée rèśù ! Nùu ´n sè tǜc’ trìi dèla stèsa ràzza, mi ól cèrf e ti leòr"
´L cèrf là vardàat i dùu con compasiù e disprèz e pó là cuntinuáat a caminàa par ´l bósch.
Móràl dèla fàola: Varda e pàsa e cürèt ca de lóor ca iè nóma dei sbrufù.
Aràns
Dùu ladri ieva ròbat na casèta de aràns e i sè piacàac’ ite 'ndèl cimiteri par spartì-i
Col scavalcàa ol cancèl al ghè dac' gió dùu aràns.
‘Ntàat de fò dal cimiteri al pasava ol preòst 'nsema al capelàa e i a sentüut dói óos ca li diseva:
-üu a ti, üu a mi; üu a ti, üu a mi …..
i era i ladri ca i spartiva i aràns, ma i dùu prèvèc’ i a dic’:
-lè ol Signnóor e ol diaol ca i se spartìs li animi di moorc’.
‘Ntáat i dùu ladri ai cuntinuava:
-üu a ti, üu a mi; üu a ti, üu a mi ….. e chi dùu de fó ( dac' gió) üu par ü
Ol preòst e ol capelàa (ià fraintées) ià tòc' sü e i è scapáac’ a salc’ come dói léor.
