dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
La mòrt dèl pà
LA MÒRT DÈL PÀ
Sóo sèmpre stacc' 'nsèma al me pà, la mia màma i ma dic' che le mòrta quànca mi gh'ò idüt la lüüs.
Dóevi vès bélébèe pìscen quànca sóo nasüut, parchè mi dèla mia màma me regòrdi ca niént.
Poesia d'amor
È una poesia d'amore
L’è na poesia d’amór
Te ami ca come sa te föstet de or
U ‘na mögia de fior rós come föch,
te ami come ‘na roba fónda e scüra
Da piach come ‘n umbria ‘ndèl’anema.
Te ami come ‘na pianta che fiurìss ca
E’ la tee piacada la lüus di sö fior,
Par òl to amóor l’è vif al scür en dèl me corp
Chel’odóor déns ca’l vée sǜ da la tèra
Te ami sensa savii come è quant, gnè da ‘ndua
Te ami sensa problemi e sensa süperbia,
Te ami iscé sensa savii ol parché ‘nde sta
Manera, ca ‘n ghe sè ca pü gnè mi gnè ti.
Iscé apröof, ca la tua màa, ca la me tuca, l’è mia
Iscè apröf, ca i töo öc’ ai sè sèra col mè sógn.
Anna Gherardi 22-06-2019
levàat
s.m.
lievito
La gàta Sufia
La gatta Sofia
La gàta Sufia
La gàtina ca là scopèrt la contentéza a ütaa i òtri.
Ghera 'na òlta 'na gàta dè nóm Sufia.
L'era 'na gàta bèlebée 'nteligèeta ma 'n póo 'nsürìda e daparlée ca la vìveva èn de 'na grànt cà aprṍöf a 'n giardìi 'mbèlpóo bèl.
Al ghè piasiva 'ndà a titòldera e truàa pòs-c’ nṍof.
'N dì 'ntàat ca la caminàva là idüut 'na farfàla giàlda e blṍ ca la ulava 'ndèl cél.
La farfàla la pareva iscé lìbera e contèta ca la Sufia là decìdüut dè domandàch 'l sò secrèt par vès iscé contèta.
"Cóma tè fée a vès iscé contèta?", là domandàat la Sufia àla farfàla.
"Uli lìbera 'ndèl cél e vardi tǜt chèl ca'l me stantóren.
Me preocupi ca dol pasàat o dol davignìi ma vedi tǜta la belèza ca'l ghè 'ndèl mónt pròpi 'ndèl momènt presènt.
Chèsto 'l me rènt contèta", la ghà respundǜut la farfàla.
Sufia là pensàat a chèl ca la farfàla la gheva dìc' e là decìdüut dè pruàa a vìif 'ndèl presènt pròpi cóma lée.
Là cuminciàat a giügàa e a esploràa 'l giardìi a giügàa e a gòdes ògni momènt.
'Ntàat ca la giügàva la Sufia là 'ncuntràat 'n müsràgn ca'l se'era fàc' màal a 'na źàta.
'L müsràgn 'l piàngeva e al domandàva aiǜt.
Sufia èsendo bèlebée gentìl là decìdüut dè ütàa ol müsràgn.
"Preòcupet mìga, te ütaróo a guarìi la źàta", là dìc' Sufia al müsràgn.
'L müsràgn l'era iscé riconoscènt ca là decìdüut dè portàa Sufia èn dèn lṍöch secrèt 'ndèl giardìi 'nghée ca 'l ghera 'n àlber dè sciareśèra 'mbèlpóo bèl.
"Chèsto l'è 'l mè pòst secrèt 'ndùa 'l me piàas vignìi a pòsàa a lùmbria.
Al te piaśarìs vignìi 'nsèma mì?", 'l ghà domandàat 'l müsràgn.
Sufia là cètàat l'invìt e 'nsèma i se bütagiò sóta la piànta dè sciareśèra a vardàa li niòli e li farfàli ca li ulava sùra dè lóor.
Sufia la se rendüda cǜnt ca bindìna l'eva truàat la contentéza a vìif 'ndèl presènt e pudìi ütaa i òtri.
Da chèl dì la Sufia là visüut davéra contèta a giràa ité par ol giardìi e a ütaa òtri animàai bisognóos.
Ògni òlta ca la vedeva 'na farfàla ulàa 'ndèl cél la grignàva contèta a savìi ca l'eva 'mparàat 'l secrèt dèla contentéza.
Mòràal dèla stòria la contentéza la pö vès truàda 'ndèl vìif èn mèz ala natüra e coi òtri animàai.
'Mparàa ad apprezàa la belèza dèla vìta 'l pö portàa taat piaśé da stà bée davéra.
Pisà ciàra e mèrda düra l’óm ‘l scàmpa fin cal düra.
Pipi chiara e pupù dura, l’uomo campa finché muore
Stasira ghó 'na fam ca ...
Questa sera ho una fame che mangerei anche le tegole del tetto
Dùu Valdambrii e li pegòri
Due Valdambrini e le pecore
Dùu valdambrii iè 'ndac' a cercàa li pegòri e ià sentüut bèsolàa gió 'ndè'n gondól ité 'ndèl Vignina; ilura üu l’è 'ndac' gió apröof ma lè slizàat gió a lüu 'ndèl’acqua, ilura al sè mès a osàch sü al sòci: "Giuan mi neghi", e lòtro ca l’era mpóo sórt al ghè ciama gió: "töli pò sü a sa iè negri".
