LA FRECIA (DÈLA MÀCHENA)

Ghè ‘n penséer ca ‘ l me tó ol sógn;

da sfogas con ótri senti ‘l beśógn:

come mai li màcheni ca a-i vènt adès,

(grandi u piscéni, l’è par tüti istès),

con tüc’ i euri ca ‘l ghè ól a crumpali,

da mètech li freci, gnàa par li bali?

Ca ‘l siès Biemvü, Mèrcedes u Balila,

ca ‘l ghe vàghes li freci … una sǜ mila!

U i padrù de la fabrica iè ignüt avàar ,

u l’è ‘na quai fiśèma de n’archistàar:

“le frecce sono vetuste, stantie, demodé”

(… spó ca toghen fó, sa ‘l ghe ne ca itè!).

Se nò, me spiegarisi gnè ‘l mutìif gnè la reśù

ca a mett fò la frecia l’è iscè na quistiù;

sopratütt chèla a màa ricia, a funsiunàa

l’è pusè rara che vidìi ‘na cométa pasàa!

Par miga parlàa di Rondò, ‘sti gran barach:

te vedet ‘na frecia che fa tich tach

ogni mort de Vescof confesór

… e magari a-i la mèsa fó par erór!

Forse la géet la crit ca guidàa ‘n biroc’, * trabiccolo

l’è coma andàa a cascia de paseroc’: * passerotti

prüma de met-fò la frecia, sta atènt,

te da vich ol porto d’armi, miga la patent!

Ma forsi sö stac’ catìif ‘ndèl criticàa:

l’è miga semplice la levèta aziunàa ,

èe ‘ntàat giràa ‘l vulant, n’sms spidìi,

e ol nàas coi dìic’, come ‘n camì ripulìi!

Sigh sigh sigh (al me vée da piaisc)

di Paolo Piani - gennaio 2019