TRAMÓNT 

Mi ‘l só ca sa vargüu de ótri, ‘na sira

Ia furtüna i ghà büut de ‘sta bèla mira:

òl sùul ca ‘l va-gió e ‘l salüda ‘ntàat

‘sto bèl paés de-scià da l’Ada slongàat.

Tanto òl so despiasé l’è profónt,

fin ca l’à fac’ nòtro gìr ol mònt

da miga pudìi scoldàl còl so afèt

‘sto pòst iscè bèl … quasi perfèt,

ca, coi söö ragi tacàs al völarìs

a li nósi montagni e chi béi pìz,

e ‘ntàat al piàisc colór disperàac’

ca gnè ‘l Giòto ü ‘l Rafaèl ià sognàac’:

l’agitaziù dèl so cöör inamoràat,

‘nsèma a li niòli ca i l’à speciàat,

ol ciél al tèisc con penèladi gènèrósi

dè ‘n rós prüfümàat coma pétai de rósi,

e ‘nsèma viöla coma 'n ciclamìi, 

azzür come i óc’ curióos de ‘n ridisìi,

mes-ciàac’ a l’armunia de l’aranciù,

còlt e duls coma 'n bèl baciù,

e l’argènt di cavéi de li nósi nóni,

par i sói neudìi i püsé béi dóni,

‘nsèma al ròsa dèl fiòch sǜ la pòrta,

quànca ‘na rèdèsa la tua cà la confòrta,

e la lüüs di öc’ ca i ta fac’ sintìi biòt

ol dì ca òl tò amór te ‘ncuntràat, ghiót,

con la tua ànema ghèrba, sorprésa,

a vidìi tata belèzza ca la te mirava ‘ndifésa,

e ‘l giàlt dèl canarìi ca en gabbia al canta

la cansù dèl so paés ca ‘n cöör al vanta,

quànca lìber al vulava ‘ndi söö céi,

‘nsèma a de mila colór ótri üseéi!

E tüc’ ‘sti fantastèch, straurdinari regài

i se mès-cia come ‘n ciél i fóoch artificiai

quànca òl dì de la fèsta dèl paés se spara

e ogni colóor con l’òtro al se tara!

L’è sira: dòl sùul se vìt nòma i sprüzi

deréet de li sèt soreli li scimi güzi,      1)

ma i sói ràgi, come i dìic de ‘na màa, 

ai salüda: ciào Bosàc’, ‘n sé vit domàa!

NOTE

1. Montagni de la Val Màsen, ca a vardali da Albósàgia, ‘sti sèt scimi tüti compagni, li par própi sèt soréli.