Preghéra de Natàal

Càar Geśǜ ca ‘stanòc’ te végnet al mónt,

‘na preghiéra te fóo del mè cóor dal profónt:

fà fermàa li guéri stüpedi e spietàdi

ca li cùpa rèdes, véc’ e gèet disarmàdi;

fà ragiunàa i tiràgn che i Stat i govèrna

sènsa òl minèm de lǜm de la lantèrna

e i cùpa ‘na fèmma parchè la ól mostràa

i cavéi, lìber al vèet de prümavéra ulàa!

Fà ca chi òl màar ià da traversàa

par da tüti ‘sti schifézzi pudì scapàa,

i trùes èn Paées ca iè ciàpes con amóor …

parché làcrimi e sànch i ghà par tüc’ òl stèss colóor!

Tǜc’ nùu sü la tèra compàgn ‘n se fac’-scià,

e me stà nòma òl tèep de ‘n fiàat

ca già par ognantǜu sùbet l’è sira:

parché ‘nveci de ciapàs de mìira

an vìif ca d’amóor ricambiàat,

coi öc’ che te dìs: bràscem-scià!?

'l ghè nè amò