POÈSIA GNÈCA

A nugüu mai, ó sèmpri pensàat,

dèl màal al ghè varìs ‘nguràat!

Però quàn-ca sénti de ‘na quai mòrt disgraziada,

sémpri a ‘na brava persona l’ha ghè capitàda!

Sa üu l’è mòrt gióen dè ‘n quai malǜsc,

ü sa ‘l s’è sfracelàat par scapǜsc,

de sucüur l’éra èn brào bagài …

sa l’éra ‘n disgraziàat, sfurtùni mài!

Chèsta facènda l’évi mai digirìda,

fina la féde la m’éva sbiadìda;

però, ‘ncöo, ‘ntàat ca favi ‘na pasegiàda

‘n amìis la facènda i me l’à spiegàda:

“Chi bravi, debòt èn Paradìis i i-è öl ciamàa,

òl Diàol, i disgraziàac, al g’à ‘nterès a fai restàa”.

Ma ilùra, Ti Signóor, te da vìc pusé paziènsa,

ciapa ca prèsa, còn calma, prepara l’acogliènsa!

E ‘ntàat ca te pènset còma preparàch èn bèl gnìi

a chili bravi persóni ca, a truàt, i dòarà vignìi,

a chèla brùta géet còma òl Pùtin ü l’Hamàs,

su ‘ndèla źüca, burèlech gió èn bèl sàs!

E a l’Hamàs e al Pùtin, asasìi schifóos,

fàc ruà-gió sü ‘ndèl müus da mafióos,

‘na bèla sciòta de vaca, còlda e spiatàda:

… ca i s’è fàghes sipilìi da ‘na bèla grignàda!

'l ghè nè amò