dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Ghéra 'na olta
Ghéra 'na olta
'ndèn paées dè agricoltóor, 'n brao óm, ala màa, 'n grant laoradóor sèmpre prónt a ciacolàa con tüc'.
'N bèl dì 'l sè mès a tirà 'mbal nòma la biciclèta.
A coi sóo 'l cuntinuava "li pronta la biciclèta... ò dè 'nà a mùisc li bicicléti... ò dè 'ndàa a fà 'n ràas de biciclét"; l'era noma lùu e biciclèti.
Pastór al Parlaméet
I PASTORI AL PARLAMENTO EUROPEO
I PASTÓR AL PARLAMÈET DE L’EUROPA
Setèmbre, ‘ndèm. L’è ura òl pòst da cambiàa,
adès en tèra dèl Belgio me da migràa:
ma àa de Ginèer, Feorèer, Màrs, April,
me rifà ‘sta matocada: gnàa da dil!
Stès mestéer a Mac’, Giugn, Lüi e Aóst,
ca quant ca l’è gió ol sùul, l’è fósch,
e àa de Otóri e Noèmbre l’è própi bèll
tornàa da Strasburgo, fina a Brüzzèl;
par miga parlàa dèl mìis che rèsta
ca già da par lüü, par metà l’è fèsta;
da laoràa, i trüa mai òl momènt,
i è sempri èn viac’, al Parlamènt!
Adès, trìi dì i-è già pasàac’, l’è ùra,
i-à da svegliàss dendomàa a bunùra,
par lagàa de Strasburgo la montagna
e ‘ndàa gió a Brüzzèl ca ‘l màar la bagna;
l’è ‘na gran discesa, ö Dio bèl,
cènt-trenta metri de dislivèl:
vintisèt dì, iló i arà da pasàa …
sensa bétoli a portada de màa!
Già i süa: parchè i-à réet la cà e ‘l téc’
quant ca i va dal paés nöf a chèl véc’:
montagni de valìis (cantines li vée ciamadi)
de formài, vìi e ducuménc’ ‘ncalcadi.
Prüma dè ‘nviàs, i à biüüt a sadéli
Sciató e Sciampàgn sóta li stéli,
iscé ca ‘l saór di früc’ de la tèra
al pòrtes penséer de pàas e miga de guèra.
E i va contéec’ par ‘sta campagna desèrta,
i pènsa tüc’ al bèl früt de la trasfèrta,
ca dói ólti al mìis la sgunfia ‘na paga,
ca già daparlée la slarga la braga!
Adèss i-è ruàac’ ‘ndè la strada principàal:
dè fiànch òl màar, còl so litoràal,
e tüc’ nùu pégori che ‘nghè bat li màa,
sensa idìi chèl ca ‘ndèl cù ‘nsé réet a ciapàa!
Ah, che bèl sa àa mi sarìs ‘nsèma lór,
e ‘nvéci dè vès l’àsen, fós òl pastór!
dabée
agg.
buono mansueto - TO | l’è en rèdes dabée = è un bambino buono
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
A diventáa véc’ al miglióra a péna ...
Solo il vino invecchiando migliora, tutto il resto peggiora
Brüsa de Sóndel
Òl Brüsa de Sondal l’è ‘ndac’ a Milàa e l’a ciapàat ol tram par 'ndàa en dua ca l’eva da ndàa.
Su 'ndèl tram, ‘n om deret a lüu al gha incendiàat la giaca e tüc’ ai osava:
-al brüsa!, al brüsa!
E lüu al pensava:
-Chiló a Milàa ai me cognóss tüc’
