dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
A la fìi de prümavera
A la fìi de prümavera
Da Sondri en córeva a pè in Albosagia, 'n pòst bèl avért 'n mèz ai pràat.
La paziènsa
La paziensa
LA PAZIÈNSA
‘N de la lètera ca òl San Pàol ai Romàa
‘l gha scriüüt, a bunùra, dendomàa,
l’ha dic’ ca la paziènsa l’è fiöla di tribüléri,
… e miga ca ‘l schèrsava: l’era propi séri!
Segònt lüü la paziensa l’è ‘na grazia dal cél donada:
anca sa a la lónga la te rosóa ol fìdech e la corada;
… ma sa ti te spéret ol Paradìis da cunquistàa,
de sucüur a la tua vita l’è lengéer rinunciàa!
Ma stée aténc’: la paziènsa l’è come 'n’anguila;
quanca te pènset bée en màa da vìla,
a tradimèet la te dà 'n colp de cùa
… e la rabbia al sò post la dìs la sùa!
E quai òlti l’è come ‘na gramìgna
ca la te ‘nfèsta tüta quanta la vigna,
e ogni süstansa la ghè maia piàa piàa,
iscé coma la süga òl sanch di póri Cristiàa!
La paziensa l’è pesanta come piómp:
la te porta la vita sü ‘ndèn strapiómp,
e sa ti te cérchet de ulàa par miga murìi,
sempri ghe sarà vargüu ca'l gà da dìi!
Falsa, come ‘na mèdaia la se prèsenta:
ròośa de fàcia, d’anvèrs nigra nigrenta,
parché quasi mai la vée ricambiada
da la gèet ca da lée la vée beneficiàda!
La paziensa … ma che bali ‘sta tiritéra:
mi preferisi ‘na bèla rabbia sincéra
ca la te fàghes sfogàa : “Ma van a cantàa!”
a chi ca i tè rómp li orégi a fóra de osàa!
di Paolo Piani 'l ghè nè amò
órden
s.m.
ordine | ès a l’órden = essere pronto; mèt ‘n órden = sistemare
'L bṍö e la scigàla
IL BUE E LA CICALA
'L BÖÖ E LA SCIGÀLA
´Ntáat-ca ´l bṍö l’era réet a aràa ´l càap, pòoch lóntáa la scigàla l’era réet a cantàa quànca de cólp la pianta-iló par dìc al bṍö:
''Te àret àa màal; oibò. Varda varda, te fàc' 'n sólch tüt stòrt.''
´L bṍö, stràch e süáat, 'l òlsa la cràpa e 'l ghà respondǜt en manéra sotegnüda:
<< Cóma te fàc' a capìi chè ari stòrt ? >>
'' Parché li òtri rödàni iè tüti rìci.''
<< Ciarlüna te doarisèt savìi chè dòpo avìi aráat 'n càap 'ntréech 'n sbàglio lengéer se dóarìs facilmèet perdunàl; ma già ti te sée bùna nóma de cantàa e tè laóret mài.>>
Móràl dela faola: L'è fàcel fàch sǜ la cùcola ai òtri e mài fàa negót.
Chi ca i laga la stràda ...
Chi lascia la strada vecchia per la nuova, sa quel che lascia e non sa quel che trova.
La sciaresèra
Il ciliegio
La sciaresèra
Òl Bundìi al gh’eva ‘na sciaresèra visìi a la strada e tüc’ i agn i rèdès ai ghe robava li sciaresi.
‘N'an la pensàat bèe da durmìi sóta a la sciaresèra, parché l’era de noc’ ca i ghe robava li sciaresi.
Pasàat òl tèep de li sciaresi al gha dic’ a la sua femma: Pierina ghò l’ò facia ‘n barba de gàt ai canaia, ai gha ca ruat a robam gnàa ‘na sciaresa.
‘Na noc’ sènsa lüna ‘n rèdès con la pila a fàa ciar e dùu con la rasega i gha taiàat fò la sciaresèra e ntàat ca sgrignozava ai diseva:
"Bundìi nùu chest’an ma ca maiàat li töi sciaresi, ma gnàa ti tèn mangiarée ca pǜ".
