dall' Italiano al Dialetto Bośàc'
Digitare una parola o una frase da tradurre in dialetto.
Ol cuscrìt
Ol cuscrìt
La rógia par 'n tòchèl la me cór a fiànch 'ntàat ca 'ndóo´ngiò vèrs a Feit; 'l sùu de chèl'acqua, ilò réet prüma de ruàa, la me pòrta àla lǜüs, itè par la crapa, regòrc' 'ndormentàac'.
O magàri l'è véra 'l cuntràri, l'è 'l tèep pasàat ca ià piacàat 'ndèl léc’ dèla nòc' e mi sóo nóma 'l casciadù dèla mia mèet.
'L vée a gala la figǜra dè 'n cuscrìt, ca cóma i dìs i alpìi, l'è 'ndàc' inàaz tròp debòt.
Curìi ol Salvatóor l'è náat
Correte il Salvatore è nato
CURĺI, ÒL SALVATÓOR L’È NÁAT
N’Àngel, ‘na noc’, ai pastóor al sè palesáat:
“A Betlèm, en Salvatór par ótri l’è náat;
‘ndìi a cercàl, curìch réet a chèla stèla
ca fra tüti, en ciél, l’è la püsé bèla!”
Sübet i pastóor iscé ià fac’,
ià piantáat sàch e baràch e iè ‘ndac’;
gió 'scarsèla en tochèl de páa sèch,
e via de córsa come ‘n stambèc,
con la comèta che ghe fa da banderóla;
ecco la stala, con la pòrta en puleróla:
Maria, tacada al sò Giusèp, la pośàva,
òl Bambin, gió i-la prisìif al sognava.
Sübet ai gha cüntàat chèl ca ieva idüut,
ogni parola ca da l’Àngel ieva sentüut;
Maria, a buca vèrta tüt la ‘scoltava,
‘ndèl sò cöör, sbalurdida, la meditava!
Áa nùu la stèsa prèsa m’aris da sintìi,
e ogni enfésc da la crapa fàggla a sbandìi
par córech encutra al Bambin nòs fradèl
ca ‘l sé ufrìit par nùu, come n’àgnel !
E chi par siguìi ol Signóor al se sarà sbiotáat
al ricevarà en Paradìis cènt ólti táat:
mi sóo tròp mischìi par ‘sto impégn,
a ótri, come auguri, laghi ‘sto diségn!
Bùn Natáal
envidiṍs
agg.
invidioso
Ol lambaròt el fìl de òor
Il lombrico e il filo d'oro
Ol lambaròt e ol fìl de òor
'l coràgio dè siguìi i própi sógn e dè esploràa 'l mónt.
Al ghera 'na òlta 'n lambaròt dè nóm Lǜis ca'l vìveva 'n d'èn bósch sóta deli fréschi fói dè nisciolèer.
Ol Lǜis l'era 'n lambaròt curióos e speciàal e 'l scavava 'ndèla tèera dapartǜt.
'Na nòc’ lè 'ndacdefó dal teré par vardàa li stéli 'ndèl cél e al 'na vist üna 'mbèlpóo-bèla a dàgió.
Sǜbet 'l Lǜis là tiratfò 'n s-cès: "sóo stüf dè dì tǜc' stès, ölarìsi vìif 'na vèntüra divèrsa dal sòlet".
'L dì dòpo 'ntàat ca'l scavava 'ndèl teré, là truàat 'n fìl dè òor ca'l lüśìva.
L'era iscé contèet e stüpìit ca là decìdüut dè 'ndàchréet par idìi 'nghée ca'l ruava.
"Che ròba 'l ghè sarà réet a stò fìl d'òor? Ghóo pròpi dè scùprìl!" là pensàat 'l Lǜis.
Là cuminciàat a rampègàa par rùàa sùra la tèera par siguìi 'l fìl dè òor ité par 'l bósch, i pràac’ e àach 'ndèna rógia bèlebée frésca. Ol fìl dè òor al finiva mài.
Lè stacia 'na vèntüra ecitànt da mài smentegàa.
Ol Lǜis là 'ncuntràat taac' animàai cóma li lümàghi, grìi, 'n paù 'mbèlpóo-bèl, coloràat e àa 'na sciguèta.
'Nòtro lambaròt 'l ghà regalàat aretüra di balii de zéneor gròs e bùu bunènti ca i ghà dàc' fòrsa par cuntinuàa 'l sò viàc’ ca l'era amò lónch.
Dòpo mìis dè speriènsi straordinari, 'l Lǜis là vist ca 'l fìl dè òor 'l finiva pròpi defò de lǜs dè 'na végia maśù bandunàda.
Ol lambaròt la picàat la pòrta e sǜbet 'na fata la ghà urìit.
La fata l'era òlta bèla e la sè fàcia idìi davéra coòntèta dè idìi ol Lǜis.
Con tàata sòrpresa la fata là ghà spiegàat al Lǜis ca ol fìl dè òor l'era 'n regàl ca lée la gheva fàc' par premiàa ol sò coràgio e la sùa òia dè aventuri.
"Öla!, che bèl, grazia, te fàc' bée!" là dìc' ol Lǜis con 'n grànt surìis.
Ol lambaròt al se rendüut cǜnt, ca'l bèl viàc’ ca l'eva fàc', l'era tǜt mèret sò, par vès curióos e dol sò coràgio.
L'importa ca quàat ca sè pìscen: sà 'n ghà 'l coràgio dè siguìi i nòś sógn e dè sploràa 'l mónt, 'n pö scùprìi róbi bèli bèlenti.
Iscé ol Lǜis lè tornàat àla sùa cà 'ndèl bósch contèet e sódisfàc' dèla sùa grànda vèntüra.
Garibaldi
‘N óm al gà dac’ ‘n pasac’ ‘n machena a ‘n africaa, quanca ‘l fava li cürvi de gran velocità l’africaa ‘n poo strimìit al diseva GARRIBALDI, GARRIBALDI e l’óm al pensava chesto chilò al vìt GARIBALDI dapartüt.
Dopo ‘n poo l’à fac’ ’na cϋrva püsèe de corsa del solèt e al s’è ribaltàat, ilura l’africaa l’à dic’:
te l’ho detto ca GARRIBALDAVI.
